woensdag 24 augustus 2016

Zou Je Kunnen Vergeten?

Je moeder is de allerliefste en ze voedde je op,
maar ze scheid met je vader en zet je leven op de kop.
Daarna loopt je moeder dronken door de straten.
Je voelt je door je eigen moeder in de steek gelaten.
Met pieken en dalen zet ze het alcoholisme voort,
totdat de drank haar uiteindelijk heeft vermoord.
Dan zou ik wel willen weten:
zou je kunnen vergeten?
Ik niet.
Ik wil het wel,
maar kan het niet.


Je beste vriend die je al kent sinds jaar en dag,
zelfs jij wist niet dat hij die ene auto niet zag.
Jullie vriendschap abrupt door de dood gescheiden.
Jarenlang heb je dit verlies al moeten lijden.
En nu weet je niet meer wat hij het liefste at en dronk.
Je herinnert je niet meer hoe zijn stem of lach klonk.
Dan zou ik wel willen weten:
zou je kunnen vergeten?
Ik wel.
Ik wil het niet,
maar kan het wel.


Je bent gelukkig met de liefde van je leven,
maar ineens heeft zij die liefde opgegeven.
De afgelopen jaren heb je elkaar amper gesproken.
Toch blijft ze telkens weer in je hoofd om spoken.
En alle momenten die er tussen jullie zijn geweest
haal je je als de dag van gister weer voor de geest.
Dan zou ik wel willen  weten:
zou je kunnen vergeten?
Ik niet.
Ik wil het wel,
maar kan het niet.

woensdag 30 maart 2016

De Tranen Van Vandaag

De tranen van vandaag
hoef je morgen niet meer te huilen.
Dus achter de tranen van vandaag
kun je je morgen niet meer schuilen.

Huil vandaag want morgen is een nieuwe dag,
waar nieuwe uitdagingen je staan te wachten.
Ga de uitdagingen aan met een brede lach.
Je zult zien het helpt om de pijn te verzachten.

De tranen van vandaag
hoef je morgen niet meer op te drogen.
En al vallen de tranen vandaag nog zo traag,
uiteindelijk is vandaag zo voorbij gevlogen.

Tijd alleen zal de wonden niet hechten.
Je moet voor jezelf op durven komen,
wees bereid om ervoor te vechten.
Anders wordt al het goede je ontnomen.

De tranen van vandaag
hoef je morgen niet te laten vloeien.
Ook al voelt vandaag als een nederlaag,
morgen kun je een nieuwe toekomst laten bloeien.

woensdag 28 oktober 2015

Waterbed

Langzaam trek ik mijn kleren uit
en doe daarna mijn nachtkleding aan.
In de badkamer poets ik mijn tanden
en blijf vervolgens voor de spiegel staan.

Ik staar mijzelf recht in de ogen
en mijn hele leven flitst aan me voorbij.
Zoveel spijt, zoveel pijn, zoveel verdriet.
Wanneer was ik voor het laatst oprecht blij?

Iedere avond zoek ik weer dat moment,
maar ook vanavond kan ik het niet vinden.
Ik zucht en geef het voor vandaag maar weer op
wetende dat de duisternis mij weer zal verslinden.

Sjokkend loop ik mijn slaapkamer binnen.
Nog even kijk ik of ik de wekker al heb gezet.
Ik ga op bed liggen en voel mijn ogen nat worden,
en ik weet, vanavond slaap ik weer in een waterbed.

dinsdag 27 oktober 2015

Televisie Superster

Ik wil zijn:
De topsporter die iedere week wordt besproken.
De muzikant wiens video’s iedereen shockeert.
De held op het nieuws die is neergestoken.
De politiek leider die lastige vragen afweert.

Ik wil nergens meer rustig kunnen staan.
Ik wil door de menigte worden belaagd.
Ik wil dat mensen met mij op de foto gaan
en dat iedereen om mijn handtekening vraagt.

Ik wil doordringen bij iedereen in huis
zodat men van mijn bestaan af zal weten.
Als ik bij iedereen ben, op de beeldbuis,
dan zal niemand mij ooit nog vergeten.

Ik wil zijn:
De klokkenluider die alle geheimen verklapt.
De topchef die de grootste evenementen catert.
De komediant die over het dagelijks leven grapt.
De talkshowtherapeut die vele levens verbeterd.

Ik hoef slecht enkele minuten uitzendtijd,
want dan pak ik één ieder zijn aandacht.
En wie ik dan met mijn charme verleid
heb ik vervolgens volledig in mijn macht.

Mijn wil is de wet die ik bij iedereen opleg.
Daarmee is een betere wereld niet meer ver.
Iedereen moet wel luisteren naar wat ik zeg,
want ik ben de beroemde televisie superster.

woensdag 2 september 2015

Een Excuus (Is Achteraf Altijd Te Laat)

Je was het kleinste meisje van de klas.
We gaven je gemene bijnamen
en we smeten vaak met je tas,
tot we van het lachen niet meer bijkwamen.

Je was vaak wat anders dan de rest gekleed,
want je kwam van een andere achtergrond.
Nooit stond ik stil bij wat ik je aandeed.
Nooit dacht ik aan de aangerichtte wond.

Lieve kleine, kleine meid
scheld me niet kwijt,
maar weet: voor altijd
heb ik spijt!

In mijn dromen zie ik je nog in tranen weglopend
en snikkend terugkomen met de onderdirecteur.
De donderspeech die we kregen was slopend,
maar op den duur vonden we je maar een zeur.

Ik durfde niets te zeggen of voor je op te komen,
en die spijt neem ik met mij mee tot in het graf.
Gelukkig lijk je er sterker uit te zijn gekomen,
want voor zovelen loopt het tragischer af.

Lieve kleine, kleine meid
scheld me niet kwijt,
maar weet: voor altijd
heb ik spijt!

Iedere schooldag voelde vast als een marteling.
Zo verschrikkelijk verpestten we toen je leven.
Maar er was geen uitdaging die je uit de weg ging.
Door alles heen ben je toch altijd jezelf gebleven.

Jaar na jaar hield je stand,
en het pesten werd steeds minder.
Je maakte iedere demoon van kant
en ontpopte je je tot een vrije vlinder.

Lieve kleine, kleine meid
scheld me niet kwijt,
maar weet: voor altijd,
tot in de eeuwigheid,
heb ik spijt!

donderdag 6 augustus 2015

Vergetelheid

Soms duurt het jaren, soms slechts weken,
maar naarmate de tijd is verstreken
lijkt alles je steeds meer tegen te spreken.
Achter elke zekerheid zet je een vraagteken.

Voordat morgen gister is ben ik vandaag vergeten.
Ik weet niet meer wat ik nog zou willen weten.
Ik weet niet eens meer hoe mijn kinderen heten,
alhoewel het soms lijkt of ze mij zijn vergeten.

Elke avond ga ik naar bed en zing:
''Herinnering, mijn liefste herinnering
word in het duister alsjeblieft geen iets.
Verdwijn vannacht niet in het eeuwige niets.''

Soms wil ik huilen maar weet niet hoe.
En het lijkt ook een heel gedoe
want uiteindelijk doet het er niet toe,
omdat ik toch alles vergeet wat ik doe.

Je kan jezelf als eenzaam beschouwen
als je je eigen gedachten niet kan vertrouwen.
En elke dag begin ik opnieuw met het rouwen,
want ik heb niets meer om verder op te bouwen.

Elke avond ga ik naar bed en zing:
''Herinnering, mijn liefste herinnering
word in het duister alsjeblieft geen iets.
Verdwijn vannacht niet in het eeuwige niets.''

maandag 20 juli 2015

Heart Attack

My heart is the place
where I’ve been lost for days.
Stuck inside this maze.

It is so lonesome and dark in here
for every dead end I cry a tear.
Never getting out is what I fear.

The ground shakes beneath my feet
with every single heartbeat.
‘’Somebody get me out!’’,
I yell out loud.
No one answers back.
It’s time for a,
heart attack!

Taking a right isn’t always right,
but taking a left that just might.
Still there’s no end in sight.

I swear the walls are talking.
Behind me, my past is stalking.
All I can do is continue walking.

The ground shakes beneath my feet
with every single heartbeat.
‘’Somebody get me out!’’,
I yell out loud.
No one answers back.
It’s time for a,
heart attack!

Just when I can’t go on anymore
I stumble upon this little door.
The sign on it says ‘control center’,
so I make the decision to enter.
A self-destruct button is in this room.
I push it, close my eyes and wait for the BOOM!

The ground shakes beneath my feet
with every single heartbeat.
‘’Somebody get me out!’’,
I yell out loud.
No one answers back.
It’s time for a,
heart attack!